توکن و استاندارد ERC-20 چیست؟ همه چیز درباره توکن ERC_20 اتریوم

توکن ERC20

ارز دیجیتال اتریوم در سال 2014 توسط ویتالیک بوترین (Vitalik Buterin) پایه‌گذاری شد و خود را به‌عنوان یک پلتفرم منبع باز برای راه‌اندازی برنامه‌های غیرمتمرکز (DApps) معرفی کرد. قسمت بزرگی از انگیزه‌ بوترین برای ایجاد بلاک چین جدید، از عدم انعطاف‌پذیری پروتکل‌های بلاک چین بیت کوین نشات گرفته است.
بلاک چین اتریوم (Ethereum) از آغاز راه‌اندازی، توجه توسعه‌دهندگان، کسب‌وکارها و کارآفرینان را به خود جلب کرده و باعث رشد صنعتی کاربرانی شده است که قراردادهای هوشمند و برنامه‌های توزیع‌شده را راه‌اندازی می‌کنند.
در این مقاله به بررسی استاندارد ERC-20 به‌عنوان چارچوبی مهم برای ساخت توکن‌ها خواهیم پرداخت. گرچه این استاندارد خاص شبکه اتریوم است، اما این چارچوب همچنین الهام‌بخش سایر استاندارهای بلاک چین مانند Binance Chain’s BEP-2 نیز محسوب می‌شود.

توکن و استاندارد ERC-20 چیست؟

ERC سرواژه «درخواست اتریوم برای نظرات» (Ethereum Request For Comments) است که استاندارد مشخصی را برای برنامه‌نویسی روی اتریوم تعیین می‌کند. این استانداردها نباید با مسئله پیشنهادهای بهبود اتریوم (EIP) که مانند BIP های بیت کوین، که روی بهبود خود شبکه اتریوم تمرکز دارد اشتباه گرفته شوند. هدف ERC ایجاد قراردهایی است که کار برنامه‌ها و قراردادها را برای تعامل با یکدیگر، ﺁسان‌تر ‌کند.
در سال ۲۰۱۵ توکن ERC-20 ساخته‌شده توسط ویتالیک بوترین و واگلستلر فابیان نوشته شد تا به‌صورت یک فرمت ساده برای توکن رسمی اتریوم باشد. به زبانی ساده، سازندگان دیگر نیازی به دوباره‌کاری و اختراع مجدد یک توکن ندارند و در عوض، می‌توانند به توسعه بنیادی که قبلاً در سراسر این صنعت مورد استفاده قرارگرفته است بپردازند.
هنگامی‌که توکن‌های ERC-20 جدید خلق می‌شوند، به‌صورت خودکار با سرویس‌ها و نرم‌افزارهایی که از استاندارد ERC-20 پشتیبانی می‌کنند (کیف پول‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری، مبادلات و غیره)، قادر به تعامل هستند.
لازم به ذکر است که استاندارد ERC-20 به EIP (اختصاصاً EIP-20) تبدیل شد. این مسئله چند سال پس از طرح اولیه، به دلیل استفاده گسترده از ﺁن اتفاق افتاد. بااین‌حال، حتی پس از گذشت سال‌ها، نام ” ERC-20″ تغییری نکرده است.

مروری سریع بر توکن‌های اتریوم

برخلاف ETH (رمزنگاری بومی اتریوم)، حساب‌ها توکن‌های ERC-20 را نگهداری نمی‌کنند. توکن‌ها تنها در قراردادی وجود دارند که مانند یک پایگاه داده، مستقل است. این امر قوانین توکن‌ها را (یعنی نام، نماد، بخش‌پذیری) تعیین و فهرستی تهیه می‌کند که نمایانگر موجودی ﺁدرس‌های اتریوم کاربران است.
به‌منظور انتقال توکن‌ها، کاربران برای درخواست اختصاص مقداری از موجودی خود به بخش دیگر، باید یک تراکنش به قرارداد ارسال کنند. برای مثال، اگر فرد A قصد داشته باشد ۵۰۰۰ بایننس ‌ﺁکادمی ‌توکن (BinanceAcademyTokens) را برای فرد B ارسال کند، از طریق تابع قرارداد هوشمند در بایننس ‌ﺁکادمی ‌توکن اینکار را انجام می‌دهد.

تعامل کاربران با یک قرارداد هوشمند

درخواست فرد Aدرون آنچه به نظر تراکنش معمولی اتریوم است کنترل می‌شود و هیچ اتریومی به قرارداد توکن پرداخت نمی‌کند. این درخواست در یک بخش اضافی در تراکنش گنجانده‌شده، که مشخص می‌کند فرد A می‌خواهد به فرد B توکن ارسال کند. حتی اگر او اتریومی نمی‌فرستد، اما باید مبلغ معینی بپردازد تا تراکنش او در یک بلوک قرار بگیرد. در صورت نداشتن اتر، پیش از ارسال توکن باید مقداری تهیه کند.

توکن‌های ERC-20 چطور ساخته می‌شود؟

برای این‌که یک توکن ERC-20 داشته باشید، قراردادتان باید شامل شش عملکرد الزامی باشد: عرضه کل، موجودی، انتقال، ارسال از، تأیید و هزینه‌های فوق‌العاده. علاوه بر ﺁن، می‌توانید عملکردهای اختیاری مانند نام، نماد و اعشار را مشخص کنید. شاید برای شما عملکرد توابع از روی نامشان واضح باشد. اما اگر واضح نیست نگران نباشید، ما هر یک را تفکیک می‌کنیم.

توابع اختیاری

توابعی که شرح داده شد اجباری هستند. و از سوی دیگر، نام، نماد و اعشار الزامی ندارد، اما می‌توانند قرارداد ERC-20 شما را کمی زیباتر کند. آن‌ها به ترتیب به شما این امکان را می‌دهند که یک نام قابل‌فهم انسانی اضافه کنید، یک نماد (به‌عنوان‌مثال، ETH، BTC، BNB) تعیین کنید و مشخص کنید چند رقم اعشار توکن قابل ‌تقسیم شدن هستند.

توکن‌های ERC-20 چه‌کاری انجام می‌دهند؟

با کنار هم قرار دادن تمام عملکردهای فوق، اکنون یک قرارداد ERC-20 در اختیار داریم. می‌توانیم مقدار کل عرضه و موجودی‌ها را بررسی کنیم، سرمایه‌ها را انتقال دهیم و به سایر DAppها اجازه دهیم تا توکن‌ها را مدیریت کنند.
مهم‌ترین بخش جذاب توکن ERC-20 انعطاف‌پذیری ﺁن است. قراردادهای تنظیم‌شده توسعه را محدود نمی‌کنند، تا طرفین بتوانند ویژگی‌های اضافی را اجرا کنند و پارامترهای مشخصی را متناسب با نیازهایشان تعیین کنند.

استیبل کوین (Stablecoin)

استیبل کوین (توکن‌های وابسته به ارزهای فیات) غالباً از توکن استاندارد ERC-20 استفاده می‌کنند. تراکنش به قرارداد BUSD که قبلاً به ﺁن اشاره شد نمونه‌ای از آن‌ها است و اکثر استیبل کوین‌ها در این فرمت نیز موجود هستند.
برای یک استیبل کوین معمولی با پشتوانه فیات، صادرکننده دارای ذخایر یورو، دلار و غیره است. سپس به ازای هر واحد ذخیره خود، توکن صادر می‌کنند. این بدین معنی است که اگر ۱۰,۰۰۰ دلار در یک گاوصندوق نگهداری شود، صادرکننده می‌تواند ۱۰,۰۰۰ توکن، هر یک قابل پرداخت به مبلغ ۱ دلار ایجاد کند. از لحاظ فنی، اجرای ﺁن در اتریوم بسیار ﺁسان است. سپس ﺁن‌ها را با این وعده که می‌توانند توکن‌ها را برای مقدار متناسب ارز پس‌انداز کنند، میان کاربران توزیع می‌کنند. کاربران می‌توانند با توکن‌های خود چندین کار انجام دهند – کالاها و خدمات خریداری کرده یا از آن‌ها در DApps استفاده کنند. همچنین می‌توانند از صادرکننده، تقاضا کنند که آن‌ها را فوراً معامله کند. از سوی دیگر صادرکننده، توکن‌های برگشتی را می‌سوزاند (آن‌ها را غیرقابل استفاده می‌کند) و مقدار صحیح فیات را از ذخایر خود خارج می‌کند.
همان‌طور که ذکر شد قراردادی که بر این سیستم حاکم است، به‌نسبت ساده‌ است. با این حال، راه‌اندازی یک استیبل کوین نیازمند کار زیاد بر روی عوامل خارجی مانند تدارکات، رعایت مقررات و غیره است.

توکن‌های اوراق بهادار (Security Tokens)

توکن‌های اوراق بهادار مشابه استیبل کوین هستند. در مسئله قراردادهای هوشمند، هر دو می‌توانند عملکردی مشابه داشته باشند. اما فرق اساسی آن‌ها، در توزیع‌کنندگان این توکن‌ها است. توکن‌های اوراق بهادار، نمایانگر ابزاری معادل اوراق بهادار یا دارایی‌های فیزیکی در سهام هستند که اغلب آن‌ها (هرچند همواره اینگونه نیست) نوعی سهام در کسب‌وکار یا کالا به دارنده اعطا می‌کنند.

توکن‌‌های ابزاری (Utility tokens)

توکن‌های ابزاری شاید از رایج‌ترین انواع توکن‌های امروزی باشند. برخلاف دو مورد پیشین، آن‌ها هیچ پشتوانه‌ای ندارند. اگر توکن‌های با پشتوانه مالی مانند سهام در یک شرکت هواپیمایی هستند، پس توکن‌‌های ابزاری مانند برنامه‌های پرواز مکرر هستند: از یک عملکرد استفاده می‌کنند اما هیچ ارزش خارجی ندارند. توکن‌های ابزاری می‌توانند در موارد کاربردی بی‌شماری از جمله ارز در بازی‌ها، سوخت برای کاربردهای غیرمتمرکز، امتیاز وفاداری و غیره مورد استفاده قرار گیرند.

آیا توکن‌های ERC-20 قابل استخراج هستند؟

شما می‌توانید اتر (ETH) را استخراج کنید اما توکن‌های آن قابل استخراج نیستند. هنگامی‌که یک قرارداد هوشمند آغاز به کار می‌کند، توسعه‌دهندگان بر اساس این قرارداد توکن‌ها را عرضه می‌کنند.
معمولاً این رویکرد با استفاده از عرضه اولیه کوین (ICO)، عرضه اولیه معامله (IEO) یا عرضه اولیه سهام (STO) انجام می‌شود. ممکن است در مسئله قراردادهای هوشمند، با این نوع کلمات اختصاری برخورد کنید، اما مفهوم آن‌ها معمولاً کاملا شبیه به هم هستند. سرمایه‌گذاران اترهای خود را به آدرس قرارداد هوشمند ارسال می‌کنند و در عوض، توکن‌های جدید خود را دریافت می‌کنند. این پول جمع‌آوری‌شده برای تامین بودجه توسعه بیشتر پروژه مورد استفاده قرار می‌گیرد. کاربران انتظار دارند که بتوانند از توکن‌های خود (چه در اسرع وقت و چه در تاریخ بعدی) استفاده کنند یا با توسعه پروژه، آن‌ها را برای سودآوری مجدداً بفروشند. عرضه توکن نیازی به خودکار سازی ندارد. بسیاری از رویدادهای سرمایه‌گذاری جمعی به کاربران این امکان را می‌دهد تا با انواع ارزهای دیجیتال (مانند BNB, BTC, ETH و USDT) پول پرداخت کنند. پس از ﺁن موجودی، به آدرس‌های ارائه‌شده توسط کاربران اختصاص داده می‌شود.

معایب و مزایای توکن‌های ERC-20

مزایای توکن ERC-20

1 – قابل تعویض هستند:
به این معنی که هر یک از واحد‌های این توکن قابلیت معاوضه با توکن‌های دیگر را دارند. اگر یک توکن از BinanceAcademyToken را در اختیار داشته باشید، می‌توانید آن را با توکن دیگری از یک شرکت دیگر تعویض کنید. در این زمینه توکن‌های ERC-20 همانند طلا یا پول نقد عمل می‌کنند و می‌توان آن‌ها را با هر شخص دیگری معامله کرد. این ویژگی برای توکن‌هایی که قصد دارند به‌نوعی یک ارز دارای ارزش باشند، بسیار ایده‌آل است. شما نمی‌توانید واحدها را با ویژگی‌های قابل تشخیص، که آن‌ها را غیر قابل تعویض می‌کند، انتخاب کنید. این امر می‌تواند باعث شود که برخی از توکن‌ها کم و بیش با ارزش‌تر از بقیه شوند و هدف آن‌ها را تضعیف کنند.

2 – منعطف پذیر هستند:
همانطور که در بخش قبل بررسی شد، توکن‌های ERC-20 بسیار منعطف‌پذیر هستند و می‌توان آن را برای هر نوع اپلیکیشنی، برای هر نیازی و برای هر هدف خاصی، شخصی‌سازی کرد. یک توکن می‌تواند به‌عنوان ارز یک بازی ویدیویی، یک امتیاز وفاداری برای یک برنامه، مجموعه‌های دیجیتالی یا حتی برای نمایش هنرهای زیبا و حقوق مالکیت مورداستفاده قرار گیرد.

3 – محبوب هستند:
توکن‌های ERC-20 حالا به جایگاهی رسیده‌اند که در صنعت ارزهای دیجیتال کاملا موردقبول واقع شده‌اند. تعداد زیادی از صرافی‌ها، کیف پول‌ها و قراردادهای هوشمند وجود دارند که از این توکن پشتیبانی می‌کنند. همچنین توسعه‌دهندگان هم این نوع از توکن‌ها را اولویت خود قرار می‌دهند.

معایب توکن‌های ERC-20

1 – مقیاس‌پذیر نیستند:
همانند بسیاری از شبکه‌های ارزهای دیجیتال، اتریوم هم با مشکل مقیاس‌پذیری روبه‌رو است. در حال حاضر، این پلتفرم به‌درستی قادر به بزرگ‌تر شدن نیست. به همین دلیل تعداد مشترکین آن افزایش پیدا می‌کند، و در نتیجه به دلیل عدم توانایی در مقیاس‌پذیری، سرعت تراکنش‌ها کمتر و هزینه آن‌ها بالاتر می‌رود. اگر شما یک توکن ERC-20 عرضه کنید و شبکه به بالاترین حد خود برسد، ممکن است عملکرد این توکن دچار مشکل شود.
البته این مشکل منحصر به اتریوم نیست و پلتفرمی نظیر کاردانو که خود را نسل سوم شبکه‌های بلاک چین معرفی کرده است، قصد دارد این مشکل را از ریشه رفع کند. اما در خصوص شبکه بلاک چین اتریوم، این پلتفرم قرار است برای حل مشکل، به اتریوم ۲ کوچ کند. در اتریوم ۲، با ایجاد بروزرسانی‌هایی نظیر Ethereum Plasma و Ethereum Casper، مقیاس‌پذیری شبکه رفع خواهد شد.

2 – ریسک کلاهبرداری: 
درحالی‌که این مسئله ربطی به تکنولوژی این توکن‌ها ندارد، اما همیشه کلاهبرداری توسط آن‌ها یک امر آسان است. ایجاد توکن‌های ERC-20 کاری راحت است، به این معنی که هر شخصی می‌تواند با هر هدفی آن‌ها را تولید کند. بنابراین، بسیار مهم است که پیش از سرمایه‌گذاری، ابتدا در مورد توسعه‌دهنده و اهداف توکن مورد نظر خود به‌ خوبی تحقیق کنید.

تفاوت توکن ERC-20 با سایر توکن‌ها ERC-1155, ERC-223, ERC-721

درست است که توکن ERC-20 اولین و البته محبوب‌ترین توکن اتریوم تا امروز بوده است، اما به این معنی نیست که تنها توکن حال حاضر صنعت ارزهای دیجیتال باشد. در طول سال‌ها توکن‌های زیادی وارد میدان شده‌اند و هدف‌شان بهبود توکن ERC20 یا رقابت با آن بوده است. برخی از استانداردهای کمتر رایج، مواردی هستند که در توکن‌های غیرمالی استفاده می‌شوند. اگر می‌خواهید یک نوع هنر، سرمایه‌های درون‌بازی و غیره را به‌تصویر بکشید، یکی از این نوع قراردادها ممکن است جذاب‌تر باشد.
برای مثال، توکن ERC-721 برای استفاده در اپلیکیشن غیرمتمرکز و محبوب CryptoKitties مورداستفاده قرار گرفت. چنین قراردادی یک API را برای کاربران فراهم می‌کند تا توکن‌های غیرقابل استفاده خود را استخراج کنند و فراداده‌ها (تصاویر، توضیحات و غیره) را رمزگشایی کنند.
دیگر توکن‌ها نظیر ERC-1155 یا توکن‌های ERC-223 و ERC-621 همگی سعی در بهبود عملکرد توکن‌های قبلی خود داشتند. گزینه‌های دیگر مانند ERC-223 یا و ERC-621 با هدف بهبود قابلیت استفاده صورت می‌گیرد. مورد اول، حفاظ امنی برای جلوگیری از انتقال تصادفی توکن ایجاد می‌کند. دومین مورد، روش توابع اضافی را برای افزایش و کاهش عرضه توکن اضافه می‌کند.


جمع‌بندی

در سال‌های اخیر، استاندارد ERC-20 توانسته حرف اول را در زمینه دارایی‌های ارزهای دیجیتال بزند و پس از مطالعه این مطلب، درک این مسئله چندان سخت نیست. هر شخصی بنا به خواسته خود می‌تواند یک قرارداد هوشمند با عملکردی متفاوت را ایجاد کند.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *